مواضع و اقدامات امام حسین علیه‌السلام در دوره معاویه

{امام حسین علیه‌السلام پس از شهادت برادر بزرگوارش در سال ۴۹ قمری در حالی که ۴۵ سال از عمر شریفش می‌گذشت، عهده‌دار مقام امامت شد و مدت امامت آن حضرت، ده سال و اندی به طول انجامید.

امام حسین علیه‌السلام نزدیک به ده سال با معاویه معاصر بود. امام در این دوره همان مواضع امام حسن علیه‌السلام را داشت و قیام مسلحانه در برابر مفاسد بنی‌امیه را به مصلحت اسلام نمی‌دید ولی سکوت را جایز نمی‌دانست. به عنوان نمونه می‌توان به پاسخ کوبنده امام به معاویه در مخالفت با بیعت با یزید اشاره کرد.

امام علیه‌السلام ابتدا در پاسخ نامه معاویه به او نوشت: من هیچ فتنه‌ای بزرگ‌تر از حکومت  تو بر این امت سراغ ندارم و هیچ وظیفه‌ای را برتر از جهاد با تو نمی‌شناسم(الامامة و  السیاسة ، ج۱، ص۱۸۰ ـ ۱۸۱).

معاویه وقتی مقاومت سران مدینه مانند امام حسین علیه‌السلام، عبدالله بن زبیر، ابن‌عباس و عبدالله بن جعفر را در مقابل بیعت یزید دید، شخصاً روانه مدینه شد. امام حسین علیه‌السلام در پاسخ او بر فراز منبر فرمود:

اوصاف یزید را از سگ‌های ولگردش آنگاه که به جان هم می‌افتند و از کبوتران بام خانه‌اش و از کنیزان رامشگر و نوازنده  بزم‌های مستانه‌اش بپرس(الامامة و السیاسة، ج۱ ، ص۱۸۰ـ۱۸۱).

امام حتی پس از آن، نامه مفصلی به معاویه نوشت و جنایات او، از جمله قتل حجر بن عدی و عمرو بن حمق را یادآور شد(بحار، ج۴۴، ص۲۱۲-۲۱۳).

از اقدامات امام علیه‌السلام در این دوره این بود که در تمام جریانات، واقعیت‌ها را بی‌پرده برای مردم بیان می‌کرد. نامه‌های افشاگرانه امام علیه‌السلام به معاویه، سخنرانی‌های عمومی که در موسم حج برای انبوه حاجیان ایراد می‌کرد، بیاناتی که در جلسات خصوصی با یاران خود و بزرگان کوفه و مدینه داشت و پاسخ به نامه‌های شیعیانی که از ظلم معاویه به ستوه آمده بودند، نمایانگر گوشه‌هایی از مواضع امام در مقابل معاویه و زمینه‌هایی برای قیام آن حضرت است.}1

ارجاعات:

1ـ کتاب: مروری بر زندگانی پیامبر( ص) و امامان علیهم السلام/ گردآوری و تنظیم:  علی شیخیان ثابت/ ناشر: اداره آموزشهای عقیدتی سیاسی نمایندگی ولی فقیه در سپاه/ چاپ اول، زمستان ۱۳۷۸/ ص ۹۴  

عالیترین تکیه‌گاه پیامبران و جامعه بشری

 (توسل انبیاء به اهلبیت اطهار)

«عَن أبیعَبداللهِ (ع) عَنِ النَّبِیِّ (ص) اَنَّهُ یَکرَهُ لِلعَبدِ اَن یُزَکِّیَ نَفسَهُ وَ لکِنّی اَقُولُ: اِنَّ آدَمَ(ع) لَمّا اَصابَ الخَطیَئَةَ کانَت تَوبَتُهُ اَن قالَ: اَللّهُمَّ اِنّی اَسئلُکَ بِحُقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمّا غَفَرتَ لی فَغَفَرَها اللهُ لَهُ، وَ اِنَّ نُوحاً لمّا رَکِبَ فی السَّفینَةِ وَ خافَ الغَرقَ قالَ اَللّهُمَّ اِنّی اَسئَلُکَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمّا أنجَیتَنی مِنَ الغَرقِ فَنَجّاهُ اللهُ عَنهُ، وَ اِبراهیمُ لَمّا اُلقِیُ فی النّارِ قالَ اَللّهُمَّ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمّا اَنجَیتَنی مِنها فَجَعَلَها اللهُ لَهُ بَرداً وَ سَلاماً وَ اِنَّ مُوسی لَمّا اَلقی عَصاهُ وَ اَوجَسَ فی نَفسِه خیفَةً قالَ اَللّهُمَّ اِنّی اَسئلُکَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمّا آمَنتَنی (بحار، جلد 16 صفحه 366).

امام صادق(ع) فرمود رسول خدا(ص) در جواب یهودی که سئوال کرد مقام شما بالاتر است یا جناب موسی(ع)، پیغمبر اکرم(ص) فرمود  گر چه از خود تعریف و ستایش کردن قبیح است ولی به جهت بر طرف شدن اشتباه می‌گویم:

زمانیکه آدم ترک اولی کرد هنگام توبه بخدا گفت خداوندا بحق محمد و آلش مرا بیامرز و خدا او را آمرزید.

و نوح پیغمبر وقتی که سوار کشتی شد و از غرق شدن ترسید عرض کرد خداوندا مرا بحق محمد و آلش نجات ده، خداوند او را نجات داد.

و حضرت ابراهیم وقتی که به میان آتش افتاد عرض کرد خداوندا به حق محمد و آلش مرا نجات ده، خداوند او را از آتش نجات داد.

و یا آن زمانیکه حضرت موسی عصای خود را انداخت و بشکل اژدها در آمد ترسید و عرض کرد خداوندا بحق محمد و آل محمد به من ایمنی ده، خداوند به او مصونیت داد.

نتیجه مطالب این می‌شود که عالیترین تکیه‌گاه جامعه بشریت حتی پیامبران بزرگ، حضرت رسول اکرم و خاندان گرامی او می‌باشد و در زمینه رهبری و راهنمایی، بهترین رهبران می‌باشند و برای آمرزش گناهان بزرگترین پناهگاه بشرند»1.

ارجاعات:

1ـ کتاب «گفتار وعاظ» جلد 4 / مولف: محمد مهدی تاج لنگرودی واعظ/ ناشر: دفتر نشر ممتاز/ چاپ دوازدهم 1378 / سخنرانی جناب آقای احمد رحمانی همدانی/ صفحه  193 و 194

پیامبر و بیان جانشینی علی علیه‌السلام قبل از واقعه غدیر

بر اساس نقل تاریخ، پس از آنکه آیه شریفه«وَ اَنْذِرْ عَشیرَتَکَ الْاَقْرَبینَ» (شعراء ، آیه ۲۱۴) نازل شد، پیامبر(ص) به علی علیه‌السلام دستور داد تا میهمانی ترتیب دهد و چهل مرد از فرزندان عبدالمطلب را دعوت کند.

پیامبر در خاتمه میهمانی فرمود: «کدام یک از شما مرا در این راه کمک می‌کند تا برادر، وصی، وزیر، و وارث وظیفه من پس از من باشد؟

از میان جمعیت تنها حضرت علی علیه‌السلام برخاست وگفت: ای رسول خدا! من تو را یاری می‌کنم.  پیامبر(ص) فرمود: «بنشین، پس تو برادر، وصی، وزیر، وارث و جانشین [تا اینجل صفحه ۶۰ کتاب] منی پس از من.» (ارشاد، مفید، ص۱۱)

حدیث منزلت: هنگامی که رسول خدا (ص) عازم جنگ تبوک بود، حضرت علی علیه السلام را به جانشینی خود در مدینه تعیین کرد. منافقان که از این امر نگران بودند، شایع کردند که پیامبر(ص)، علی علیه‌السلام را به دلیل بی‌مهری نسبت به وی با خود همراه نبرده است.

علی علیه السلام برای اثبات بی‌پایگی سخن منافقان، به سرعت نزد پیامبر(ص) رفت و موضوع را با او در میان گذاشت... .

برای مطالعه متن کامل این نوشتار به ادامه مطلب بروید!

آنچه بزرگان و اندیشمندان جهان در مورد فداکاری امام حسین(ع) نوشتند

[«گاندی» مصلح بزرگ هند می‌گوید: من برای مردم هند چیز تازه نیاوردم، نتیجه‌ای که از تاریخ قهرمانان کربلا گرفتم ارمغان ملت هند است، اگر بخواهید هند را از چنگال ستمگران نجات بدهید واجب است همان راهی را بپیماییم که حسین بن علی(ع) پیموده است.

«محمد علی جناح» موسس دولت پاکستان می‌گوید: هیچ نمونه از شجاعت بهتر از آنکه امام حسین(ع) از لحاظ فداکاری نشان داد در عالم پیدا نمی‌شود، به عقیده من تمام مسلمین باید از این شهید که خود را در سرزمین عراق قربانی کرد سرمشق بگیرند.

«واشینگتن ایرونیک» مورخ آمریکایی می‌گوید: برای حسین(ع) ممکن بود زندگی خود را با تسلیم شدن به اراده یزید نجات بخشد اما مسئولیت پیشوای نهضت اسلام اجازه نمی‌داد که او یزید را به عنوان خلیفه بشناسد و خود را برای قبول هر ناراحتی و شکنجه آماده ساخت، در زیر آفتاب سوزان سرزمین خشک و در روی ریگهای تفتیده روح [امام]حسین [ع] فنا ناپذیر بر پاست، ای پهلوان و ای نمونه شجاعت و ای شهسوار من حسین (حسین بن علی را بهتر بشناسیم، صفحه 223).

(یک بانوی نویسنده انگلیسی) در مقاله‌ای تحت عنوان «سه شهید» می‌نویسد: سه نفر در تاریخ بشریت برای حق جانبازی نمودند یکی سقراط یونانی در آتن، دوم عیسی مسیح [ع] در فلسطین، سوم [امام] حسین[ع] فرزند زاده محمد(ص) پیغمبر مسلمین، سپس می‌نویسد اگر به تاریخ زندگی این شهید دقت شود یقین پیدا می‌کنیم که فداکاری و مبارزه [امام]حسین[ع] از آن دو نفر مهمتر بوده است، به دلیل آنکه سقراط و مسیح جان خود را فدا کردند (البته عیسی[ع] به عقیده مسیحیان کشته شده است، ولی به عقیده مسلمین طبق صریح قرآن کشته نشده، چون نویسنده مسیحی است طبق عقیده خود بحث می‌کند) ولی [امام]حسین[ع] نه تنها جان خود بلکه عزیزترین افراد خود را در مبارزه از دست داد، بزرگترین دلیل بر مظلومیت [امام]حسین[ع] قربانی دادن بچه شیرخوار است، در هیچ تاریخ سابقه ندارد بچه را برای طلب آب بیاورند و مردم او را هدف تیر قرار بدهند، این عمل دشمن مظلومیت [امام]حسین[ع] را در جهان ثابت نمود و با نیروی مظلومیت بساط عزت خاندان مقتدر بنی‌امیه را برچید و رسوای عالمشان نمود، و در اثر جانبازی او و اهلبیتش دین محمد(ص) حیات نوینی بخود گرفت (شبهای پیشاور، صفحه 547 )] 1

ارجاعات:

1ـ  کتاب:«گفتار وعاظ» جلد 2 / مولف: محمد مهدی تاج لنگرودی واعظ/ ناشر: دفتر نشر ممتاز/ چاپ دوازدهم  1378/ سخنرانی جناب آقای حاج شیخ حسین مقدسی «از تهران» / صفحه  422 و 423

چرایی نام امام حسن و امام حسین(ع):

«ابن بابویه به اسناد معتبره از امام زین‌العابدین علیه‌السلام روایت کرده که فرمود چون امام حسن(ع) متولد شد فاطمه زهرا به امیرالمومنین(ع) عرض کرد او را نامی بگذار، فرمود: در تعیین نام او به رسول خدا(ص) سبقت نمی‌گیریم.

 پس او را در جامه زردی پیچیدند و خدمت رسول اکرم آوردند.آن حضرت فرمود: مگر نگفتم او را در جامه زرد نپیچید! پس آن جامه را انداخت و او را در جامه سفیدی پیچید، پس از امیرالمومنین(ع) پرسید که آیا نامی بر او نهاده‌ای؟ آن جناب عرض کرد من در تعیین نام او به شما سبقت نمی‌گیرم.

حضرت رسول فرمود: من نیز بر پروردگارم سبقت نخواهم گرفت پس جبرئیل از طرف رب جلیل برای عرض تهنیت و مبارکباد به زمین آمد و عرض کرد: یا رسول الله علی(ع)  نسبت به شما به منزله هارون است نسبت به موسی(ع)، پس این مولود را به نام پسر بزرگ هارون(ع) بنام.

 حضرت فرمود: نام او چه بود؟ عرض کرد «شبر». فرمود: لغت من عربی است جبرئیل گفت او را «حسن» نام گذار که به معنای «شبر» است.

 و بعضی گویند فاطمه زهرا(س) نام او را «حرم» نهاد، وقتی رسول خدا(ص) به خانه زهرا(س) آمد فرمود: آیا نامی بر او نهاده‌ای؟ عرض کرد: آری او را «حرم»  نام کرده‌ام. [پیغمبر] فرمود: نه بلکه «حسن» نیکو است و من نام او را «حسن»  نهادم، بعضی می‌گویند آنجناب تا زمان ولادت برادرش حسین(ع) «حرم» خوانده می‌شد، پس جبرئیل آمد و گفت: باید این دو پسر را همنام دو پسر هارون گردانی که «شبر» و «شبیر» نام داشتند و رسول خدا معنای آن دو نام را برای دو فرزندش نام قرار داد که حسن(ع) باشد و حسین(ع)...»1.

ارجاعات:

1ـ  کتاب:«گفتار وعاظ» جلد 3 / مولف: محمد مهدی تاج لنگرودی واعظ/ ناشر: دفتر نشر ممتاز/ چاپ دوازدهم  1378/ سخنرانی جناب آقای حاج شیخ علی قاضی زاهدی «از گلپایگان»/ صفحه  243 و 244

علت قطع امامت در فرزندان امام حسن(ع) و علت ادامه آن در فرزندان امام حسین(ع)

ماجرای ولادت امام حسن و امام حسین

«عالم ربانی و محقق همدانی (مرحوم حاج آقا محمد رضا همدانی) در کتاب انوار قدسیه در ذیل عهد ششم از عهود هفتگانه که از طرف خداوند یگانه راجع به امامت بسته شده می‌نویسد: چون حضرت زهرا سلام‌الله علیها حامله شد به حضرت مجتبی(ع)،  و ایام وضع حمل نزدیک شد، رسول خدا را سفری پیش آمد پس به خانه حضرت زهرا(س) رفت تا هم دختر  عزیز خود را دیدن کند و هم سرّی از اسرار و حکمتی از حکم الهی را بر ملا سازد. پس به حضرت زهرا سلام‌الله علیها فرمود: من به سفر می‌روم (و زود مراجعت می‌کنم) اما در این میان فرزند تو متولد می‌شود او را شیر مده تا من برگردم، نهی او ارشادی بود که نه حرمت داشت و نه کراهت.

رسول خدا به سفر رفت و در آن بین حضرت مجتبی(ع) متولد شد حضرت فاطمه زهرا(س) دو روز او را شیر نداد و پستان به دهان او نگذاشت، روز سوم دید ضعف و گرسنگی و تشنگی بر فرزند نوزادش مستولی است، پستان به دهان او نهاد و او را شیر داد، عصر آن روز رسول خدا(ص) از سفر برگشت و به خانه فاطمه(س) رفت چون واقعه را به عرض او رسانیدند فرمود: از حسن گذشت و غرض او این بود که از فرزندان او امام نخواهند شد.

و چون حضرت زهرا به حسین(ع) حامله شد در نزدیکی وضع حمل باز رسول مختار(ص) را سفری جلو آمد و آن حضرت از فرط محبت و علاقه‌ای که به دخترش داشت، رسم این بود که هر گاه به سفر یا غزوه‌ای می‌رفت آخرین کسی را که دیدن می‌نمود زهرا(س) بود و چون از سفر بر می‌گشت اول به دیدن زهرا(س) می‌رفت.

پس به خانه زهرا(س)  رفت و او را خبر داد که حسین‌ات در این نزدیکی متولد می‌شود پس قدغن فرموده گفت این پسر را البته شیر نمیدهی تا من از سفر برگردم.

رسول خدا(ص) در سفر بود که ماه دو هفته متولد شد فاطمه زهرا(س) بر حسب نهی پدر او را شیر نداد، روز سوم ولادت حضرت حسین(ع) پیغمبر اکرم از سفر برگشت و به نزد زهرا رفت و حسین(ع) را طلبید و انگشت در دهان او نهاد و حسین(ع) بمکید و شیر از آن جاری شد، و ایام فطام هر وقت حسین(ع) تشنه و یا گرسنه می‌شد او را می‌آوردند خدمت آنحضرت و او به همان نحو شیر می‌داد و پرورش می‌فرمود، تا آنکه گوشت و پوست و استخوان سیدالشهداء(ع) از شیره جان رسول خدا پرورش یافت و چون عهد شهادت بین او و خداوند بسته شد خداوند در عوض مقرر فرمود که ائمه بعد از او از ذریه او باشند.

پس معلوم شد سبب آنکه فرزندان حضرت مجتبی امامت نیافتند به حسب ظاهر چه بوده...»1.

ارجاعات

1 ـ  کتاب:«گفتار وعاظ» جلد 3 / مولف: محمد مهدی تاج لنگرودی واعظ/ ناشر: دفتر نشر ممتاز/ چاپ دوازدهم  1378/ سخنرانی جناب آقای حاج شیخ علی قاضی زاهدی «از گلپایگان» / صفحه  241 و 242 و 243

نشانه‌های دوستداران اهل‌بیت در دنیا و آخرت

از پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) روایتی داریم که می‌فرمایند: «من رزقه الله حب من اهل بیتی فقد اصاب خیر الدنیا و الاخرة فإنّ فی حب اهل‌بیتی عشرین خصلت عشر منها فی الدنیا و عشر منها فی الاخرة»(خصال، شیخ صدوق، ج۲ ص ۵۱۵) اگر خدا حب ذریهٔ من را به کسی روزی کند، در محبت اهل‌بیت من بیست خصلت و فایده وجود دارد. ده خصلت در دنیا و ده خصلت در آخرت نصیب او خواهد شد.
أما فی الدنیا:

1ـ فالزهد: عاشق به اهل بیت رغبت به دنیا ندارد. (منظور رغبت منفی است که منجر به تکاثر می‌شود)

2ـ والحرص علی العمل: حب به اهل‌بیت انسان را حریص بر عمل می‌کند که هر چه بیشتر می‌تواند عمل کند.

3ـ و الورع فی الدین: تقوا و دقت دینی انسان را بالا می‌برد (ورع یعنی دقت بالای دینی).

4ـ و الرغبة فی العبادة: میل به عبادت را در انسان افزایش می‌دهد شما نماز شب‌خوان می‌شوید، شما عشق به نماز و خانهٔ خدا در وجودتان ایجاد می‌شود.

5ـ و التوبة قبل الموت: محب اهل‌بیت، خداوند توبهٔ قبل از مرگ نصیبش می‌کند.

6ـ و النشاط فی قیام الیل: محب اهل‌بیت کاملاً با نشاط، اهل نماز شب است.[تا اینجا ص ۱۸۷ کتاب]

7ـ والیاس مما فی ایدی الناس: چشمداشتی به دست مردم ندارد، یک احساس استغنای والایی به او دست می‌دهد.

8ـ و الحفظ لامرالله و نهیه عزوجل: محافظت از حدود خدا را خداوند متعال نصیب این فرد می‌کند که از اوامر خدا و نواهی خدا محافظت کند.

9ـ والتاسعة بغض الدنیا: او خشم به دنیا و اهل ندارد.

10ـ و العاشرة السخا: سخاوتمند است.

و أما فی الأخرة:
۱ـ فلا ینشر له دیوان: خداوند نامهٔ عملی برای او باز نمی‌کند و بدون آن وارد بهشت می شود.

2ـ و لا ینصب له میزان: ترازویی برای او قرار نمی‌دهد که بخواهد اعمالش را بسنجد.

3ـ و یعطی کتابه بیمینه: نامهٔ عملش دست راستش داده می‌شود.

4ـ و یکتب له برائه من النار: برائت از آتش برای محب اهل‌بیت نوشته می‌شود، (اجرنا من النار برای محب اهل بیت نوشته می شود).

5ـ  و یبیض وجهه: روز قیامت با چهره روشن وارد می‌شود.

6ـ و یکسی من حلل الجنة: از پیراهنهای گوناگون بهشتی پوشیده می‌شود.

7ـ و یشفع فی مأة من اهل بیته: صد نفر از نزدیکان خود را می‌تواند شفاعت کند تا وارد بهشت شوند.

8ـ و ینظر الله عزوجل الیه بالرحمة. خداوند با نظر رحمت به او می‌نگرد.[تا اینجا ص ۱۸۸کتاب]
۹ـ و یتوجه من تیجان الجنه: در بهشت برای او تاجگذاری می‌شود.

10ـ و العاشره یدخل الجنه بغیر الحساب فطوبی لحبی اهلبیتی: ای خوشا به حال عاشقان اهل بیت عصمت و طهارت و اهل بیت پاک من.}1

ارجاعات:
1ـ کتاب بینش‌ها و روش‌ها (گزیده جلسات مؤسسه حدیث راه عشق ـ دفتر دوم)/ گردآورنده: امیر حسین بانکی‌پور فرد/ انتشارات: حدیث راه عشق، اصفهان/ چاپ اول ۱۳۸۳/ موضوع جلسه: محبت و ولایت اهل‌بیت(علیهم السلام)/ نام سخنران: حجت الاسلام نیلی پور/ صص ۱۸۷ و ۱۸۸ و ۱۸۹

عنایت حضرت مهدی(عج) به شیعیان بحرین را از زبان علامه‌ مجلسی* می‌شنویم:

{در روزگار گذشته، فرمانروایی ناصبی بر بحرین حکومت می‌کرد که وزیرش  در دشمنی با شیعیان، گوی سبقت را از او ربوده بود. روزی وزیر بر فرمانروا وارد شد و اناری را به دست او داد که به صورت طبیعی، این واژه‌ها بر پوست آن نقش بسته بود: «لا اله الا الله، محمّد رسول الله، ابوبکر و عمر و عثمان و علی خلفاء رسول‌الله». فرمانروا از دیدن آن بسیار در شگفت شد و به وزیر گفت: «این، نشانه‌ای آشکار و دلیلی نیرومند بر بطلان مذهب تشیع است. نظر تو درباره شیعیان بحرین چیست؟» وزیر پاسخ داد: «به باور من، باید آنان را حاضر کنیم و این نشانه را به ایشان ارایه دهیم. اگر آن را  پذیرفتند، از مذهب خود دست می‌کشند، وگرنه باید یکی از این سه کار را انتخاب کنند: پاسخی قانع کننده بیاورند یا جزیه** بدهند یا اینکه مردانشان را می‌کشیم زنان و فرزندانشان را اسیر می‌کنیم و اموالشان را به غنیمت می‌بریم».

فرمانروا، رأی او را پذیرفت و دانشمندان شیعه را نزد خود فرا خواند. آن گاه انار را به ایشان نشان داد و گفت: «اگر در این باره دلیلی روشن نیاورید، شما را می‌کشم و زنان و فرزندانتان را اسیر می‌کنم یا اینکه باید جزیه بدهید».

دانشمندان شیعه، از او سه روز مهلت خواستند. آنان پس از گفتگوی فراوان به این نتیجه رسیدند که از میان خود، ده نفر از صالحان و پرهیزگاران بحرین را برگزینند. آن گاه از میان این ده نفر نیز سه نفر را برگزیدند و به یکی از آن سه نفر گفتند: «تو امشب به سوی صحرا برو و به امام زمان(عج) استغاثه کن و از او، راه رهایی از این مصیبت را بپرس؛ زیرا او امام و صاحب ماست».

آن مرد، چنین کرد؛ ولی موفق به زیارت حضرت نشد. شب دوم نیز نفر دوم را فرستادند. او نیز پاسخی دریافت نکرد. شب آخر، نفر سوم را که محمّد‌بن‌عیسی نام داشت فرستادند. او به صحرا رفت و با گریه و زاری از حضرت، کمک خواست. چون آخر شب شد، شنید مردی خطاب به او می‌گوید: «ای محمّد‌بن‌عیسی! چرا تو را به این حال می‌بینم و چرا به سوی بیابان بیرون آمده‌ای؟» محمّد‌بن‌عیسی از آن مرد خواست که او را به حال خود واگذارد. او فرمود: «ای محمّد‌بن‌عیسی! منم صاحب‌الزمان. حاجت خود را بازگو». محمد‌بن‌عیسی گفت: «اگر تو صاحب‌الزمانی، داستان مرا می‌دانی و به گفتن من نیاز نیست». فرمود: «راست می‌گویی. تو به دلیل آن مصیبتی که بر شما وارد شده است، به اینجا آمده‌ای». عرض کرد: «آری؛ شما می‌دانید چه بر ما رسیده است و شما امام و پناه ما هستید». پس آن حضرت فرمود: «ای محمّد‌بن‌عیسی! در خانه آن وزیر ـ لعنة الله علیه ـ درخت اناری است. هنگامی که آن درخت، تازه انار آورده بود، او از گل، قالبی به شکل انار ساخت. آن را نصف کرد و در میان آن، این جملات را نوشت. سپس قالب را بر روی انار که کوچک بود، گذاشت و آن را بست. چون انار در میان آن قالب بزرگ شد، آن واژه‌ها بر روی آن نقش بست. فردا نزد فرمانروا می‌روی و به او می‌گویی که من پاسخ تو را در خانه وزیر می‌دهم. چون به خانه وزیر رفتی، پیش از وزیر به فلان اتاق برو. کیسه سفیدی خواهی یافت که قالب‌گلی در آن است. آن را به فرمانروا نشان ده. نشانه دیگر این که به فرمانروا بگو: چون انار را دو نیم کنی، جز دود و خاکستر، چیزی در آن نیست».

محمّد‌بن‌عیسی از این سخنان بسیار شادمان شد و به نزد شیعیان باز گشت. روز دیگر، آنان پیش فرمانروا رفتند و هر چه امام زمان(عج) فرموده بود، آشکار شد.

فرمانروای بحرین با دیدن این معجزه به تشیع گروید و دستور داد وزیر حیله‌گر را به قتل رساندند (بحار الانوا، ج52، ص178).}1

* ـ او از علمای بزرگ شیعه عصر صفوی است که آثار فراوانی از خود به جا گذاشته که معروفترین آن‌ها کتاب بحارالانوار است. این کتاب، مجموعه‌ای گران‌سنگ از کلمات اهل‌بیت(ع) است که در 110 جلد تنظیم شده. وی در سال 1111 ق  وفات یافت و در مسجد جامع اصفهان دفن شد.

** ـ پولی که غیر مسلمانانی که در پناه حکومت اسلامی زندگی می‌کنند، در برابر تأمین امنیت و برخورداری از امکانات به دولت اسلامی می‌پردازند.]1

منبع:

1ـ کتاب: نگین آفرینش(1) (درسنامه دوره مقدماتی معارف مهدویّت)/ مولفان: محمدامین بالادستیان، محمدمهدی حائری‌پور، مهدی یوسفیان/ ناشر: انتشارات بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود(عج) / قم 1391 /صص 114و115