آنچه بزرگان و اندیشمندان جهان در مورد فداکاری امام حسین(ع) نوشتند

[«گاندی» مصلح بزرگ هند می‌گوید: من برای مردم هند چیز تازه نیاوردم، نتیجه‌ای که از تاریخ قهرمانان کربلا گرفتم ارمغان ملت هند است، اگر بخواهید هند را از چنگال ستمگران نجات بدهید واجب است همان راهی را بپیماییم که حسین بن علی(ع) پیموده است.

«محمد علی جناح» موسس دولت پاکستان می‌گوید: هیچ نمونه از شجاعت بهتر از آنکه امام حسین(ع) از لحاظ فداکاری نشان داد در عالم پیدا نمی‌شود، به عقیده من تمام مسلمین باید از این شهید که خود را در سرزمین عراق قربانی کرد سرمشق بگیرند.

«واشینگتن ایرونیک» مورخ آمریکایی می‌گوید: برای حسین(ع) ممکن بود زندگی خود را با تسلیم شدن به اراده یزید نجات بخشد اما مسئولیت پیشوای نهضت اسلام اجازه نمی‌داد که او یزید را به عنوان خلیفه بشناسد و خود را برای قبول هر ناراحتی و شکنجه آماده ساخت، در زیر آفتاب سوزان سرزمین خشک و در روی ریگهای تفتیده روح [امام]حسین [ع] فنا ناپذیر بر پاست، ای پهلوان و ای نمونه شجاعت و ای شهسوار من حسین (حسین بن علی را بهتر بشناسیم، صفحه 223).

(یک بانوی نویسنده انگلیسی) در مقاله‌ای تحت عنوان «سه شهید» می‌نویسد: سه نفر در تاریخ بشریت برای حق جانبازی نمودند یکی سقراط یونانی در آتن، دوم عیسی مسیح [ع] در فلسطین، سوم [امام] حسین[ع] فرزند زاده محمد(ص) پیغمبر مسلمین، سپس می‌نویسد اگر به تاریخ زندگی این شهید دقت شود یقین پیدا می‌کنیم که فداکاری و مبارزه [امام]حسین[ع] از آن دو نفر مهمتر بوده است، به دلیل آنکه سقراط و مسیح جان خود را فدا کردند (البته عیسی[ع] به عقیده مسیحیان کشته شده است، ولی به عقیده مسلمین طبق صریح قرآن کشته نشده، چون نویسنده مسیحی است طبق عقیده خود بحث می‌کند) ولی [امام]حسین[ع] نه تنها جان خود بلکه عزیزترین افراد خود را در مبارزه از دست داد، بزرگترین دلیل بر مظلومیت [امام]حسین[ع] قربانی دادن بچه شیرخوار است، در هیچ تاریخ سابقه ندارد بچه را برای طلب آب بیاورند و مردم او را هدف تیر قرار بدهند، این عمل دشمن مظلومیت [امام]حسین[ع] را در جهان ثابت نمود و با نیروی مظلومیت بساط عزت خاندان مقتدر بنی‌امیه را برچید و رسوای عالمشان نمود، و در اثر جانبازی او و اهلبیتش دین محمد(ص) حیات نوینی بخود گرفت (شبهای پیشاور، صفحه 547 )] 1

ارجاعات:

1ـ  کتاب:«گفتار وعاظ» جلد 2 / مولف: محمد مهدی تاج لنگرودی واعظ/ ناشر: دفتر نشر ممتاز/ چاپ دوازدهم  1378/ سخنرانی جناب آقای حاج شیخ حسین مقدسی «از تهران» / صفحه  422 و 423