مشروطیت فئودالی

{...مشاوره دادن به شاه، یکی از تکالیف فئودالی مهم هر واسال بود. شاه از دو منبع مشاوره دریافت می‌کرد: از دربار خود متشکل از نزدیکترین اعوان و خانواده‌اش و از شورای عظما که معمولاً در تعطیلات عمده مانند کریسمس و عید پاک گرد هم می‌آمدند و متشکل از اعضای بلندپایه اشرافیت، روحانیان ارشد هر قلمرو، همچنین اعضای مهم قشر بورژوازی بودند. زمانی که عدد اشراف و روحانیان عالی رتبه برای حضور در شورا چنان زیاد شد که انجام کار [تا اینجا صفحه ۸۱ کتاب] مفید، ناممکن گردید، نمایندگانی از سه قشر اصلی کشور پادشاهی ـ اشرافیت، روحانیت، و بورژوازی ـ برای حضور در شورا برگزیده شدند. این نمایندگان، نمایندهٔ افراد نبودند بلکه نمایندهٔ اقشاری بودند که از میان آنها برگزیده شده بودند ـ یعنی گروهی از افراد که از منزلت یا جایگاه قانونی مشابه با حقوق، امتیازات و تکالیف همراه آن برخوردار بودند. از این رو، نمایندگی در دولت فئودالی به معنای نمایندگی گروه‌های اشتراکی همچون اشرافیت و روحانیت فئودالی به معنای نمایندگی گروه‌های اشتراکی همچون اشرافیت وروحانیت بود و سرانجام دیگر گروههای اجتماعی مانند حقوقدانان، استادان و پزشکان را نیز در بر گرفت.

پس «دولت» فئودالی، «مشروطه» بود، به طوری که شورای عظمای سه قشر، نمایندگی قلمرو کشور را به عهده داشته، از حق اعتراض برخوردار بوده، به تبیین حقوق و مشاوره دادن اقدام کرده‌، و به درخواست‌های مالی رسیدگی می‌کردند. بنابراین، شاه و این اقشار، بر «دولت» فئودالی حکومت می‌کردند. اما چون شاه نیازمند رضایت اقشار اجتماعی برای دسترسی یافتن به منابع مالی آنها به خصوص افزایش مالیات برای انجام جنگ بود، نبردی بین سلطان از یک سو که نیازمند پول بود و شورای اقشار از سوی دیگر که پول در اختیار داشت اما نیازمند توجه و عنایت شاه نیز بود، درگرفت. این نبرد، در پایان دوره فئودالی اوج گرفت زیار وقوع یک دگرگونی نظامی، هزینه جنگ را چنان افزایش داد که هیچ پادشاهی نمی‌توانست با تکیه بر خزانهٔ شخصی خود از عهده آن برآید.}1

ارجاعات:
1ـ کتاب: ملت ـ دولت و نظام جهانی/ نویسنده: والترسی. اپللو و استفان جی. روسو/ مترجم: دکتر پرویز دلیر پور/ انتشارات کویر، تهران/ چاپ اول ۱۳۸۹ / ص ۸۱ و ۸۲