چرایی نام امام حسن و امام حسین(ع):

«ابن بابویه به اسناد معتبره از امام زین‌العابدین علیه‌السلام روایت کرده که فرمود چون امام حسن(ع) متولد شد فاطمه زهرا به امیرالمومنین(ع) عرض کرد او را نامی بگذار، فرمود: در تعیین نام او به رسول خدا(ص) سبقت نمی‌گیریم.

 پس او را در جامه زردی پیچیدند و خدمت رسول اکرم آوردند.آن حضرت فرمود: مگر نگفتم او را در جامه زرد نپیچید! پس آن جامه را انداخت و او را در جامه سفیدی پیچید، پس از امیرالمومنین(ع) پرسید که آیا نامی بر او نهاده‌ای؟ آن جناب عرض کرد من در تعیین نام او به شما سبقت نمی‌گیرم.

حضرت رسول فرمود: من نیز بر پروردگارم سبقت نخواهم گرفت پس جبرئیل از طرف رب جلیل برای عرض تهنیت و مبارکباد به زمین آمد و عرض کرد: یا رسول الله علی(ع)  نسبت به شما به منزله هارون است نسبت به موسی(ع)، پس این مولود را به نام پسر بزرگ هارون(ع) بنام.

 حضرت فرمود: نام او چه بود؟ عرض کرد «شبر». فرمود: لغت من عربی است جبرئیل گفت او را «حسن» نام گذار که به معنای «شبر» است.

 و بعضی گویند فاطمه زهرا(س) نام او را «حرم» نهاد، وقتی رسول خدا(ص) به خانه زهرا(س) آمد فرمود: آیا نامی بر او نهاده‌ای؟ عرض کرد: آری او را «حرم»  نام کرده‌ام. [پیغمبر] فرمود: نه بلکه «حسن» نیکو است و من نام او را «حسن»  نهادم، بعضی می‌گویند آنجناب تا زمان ولادت برادرش حسین(ع) «حرم» خوانده می‌شد، پس جبرئیل آمد و گفت: باید این دو پسر را همنام دو پسر هارون گردانی که «شبر» و «شبیر» نام داشتند و رسول خدا معنای آن دو نام را برای دو فرزندش نام قرار داد که حسن(ع) باشد و حسین(ع)...»1.

ارجاعات:

1ـ  کتاب:«گفتار وعاظ» جلد 3 / مولف: محمد مهدی تاج لنگرودی واعظ/ ناشر: دفتر نشر ممتاز/ چاپ دوازدهم  1378/ سخنرانی جناب آقای حاج شیخ علی قاضی زاهدی «از گلپایگان»/ صفحه  243 و 244