|
|
|
شیون فومنی مشهورترین و بزرگترین شاعر گیلان است. او در سال ۱۳۲۵ در شهرستان فومن (از شهرستانهای استان گیلان) دیده به جهان گشود و پس از سالها اشتغال به کار فرهنگی و هنری سرانجام در سال ۱۳۷۷ دیده از جهان فروبست. شیون فومنی از جمله شاعرانیست که به دو زبان شعر میسروده و اشعار فراوانی به زبان فارسی و گیلکی دارد. با هم اشعاری از ایشان را که به زبان شیرین گیلکی سروده شده اند؛ میخوانیم:
پاخاری
شال آدم خور آهو اَمیشین
واشک لنگه ی یاهو امیشین
تشنه ی خونه جه بس خانه خرس
واوه خو دستهیا چاقو امیشین
جه کروج گرمه بجه ناله آیه
کره خاب دندره جاکو امیشین
نه زمین دزدیه نه دانه حرام
رابانه قسمت کاهو امیشین
دوره اُزبکه نوحَ دوخانید
ارمنی دس دره پارو امیشین
رو به قبله نهبو گفتیدی خلق
کره خنده دره گازو اَمیشین
پاخاری داشتیدی شال و سوکوله
نهبو اَ پا او پا رو اَمیشین
خالیه شانه جه بار تکودو
بالکا اورسنه چانچو اَمیشین
بزئیم جوفتو بوخوردیم ماله موفت
سر به قربانه شکم بو امیشین
جوانی داغه بیده بیم کوچیکی
پیری گهواریه نانو امیشینگیله درمان بوکودیم دردسرا
ایفاقه گر نوبو دارو امیشین
مرگه نسخه خوکه ره آبا دهیم
باطله سحرا بو جادو اَمیشین (شعر از: شیون فومنی)ترجمه به فارسی:
آهوی ما همانند شغالِ آدم خور است
مرغ حق ما مانند باشه (دلیجه) است
آن قدر خانه خراب تشنه ی خون است
چاقوی ما دسته ی خودش را برید
از انبار برنج ناله ی برنج زودرس می آید
برنج کوب ما در حال خواب دیدن است
نه زمین دزدی (غصبی) است و نه دانه حرام
کاهوی ما نصیب لیسه ها می شود
دوره اُزبک است نوح را صدا کنید
پاروی ما به دست ارمنی است (بیگانه کنترل ما را بدست گرفته است)
رو به قبله بود مردم می گفتند
گازو (کسی که دندان های جلویش بیرون است و همیشه خندان به نظر می آید) ی ما می خندد
شغال و خروس با هم درگیری داشتند
این پای ما روی آن پای ما بود (بی تفاوت بودیم)
شانه از فشار بار خالی است
چوب باربری ما (دسته ی) زنبیل را پاره می کند
مفت خوردیم و جفت زدیم
سر ما به قربان شکممان بود
داغ جوانی را در کودکی دیده بودیم
تاب (ی که بین دو درخت بسته می شود) ما گهواره پیری است
درد سر را به روش سنتی درمان کردیم
داروی ما تاثیر نداشت
برای از بین بردن خوک کاغذ مرگ در آب انداختیم
جادوی ما تبدیل به سحر باطل شد ...............................................................شعری برای سردار جنگل میرزا کوچکخان جنگلیموزر دوسته دنه ميرزا مرد ميدان بونه من نه تو كي امي خانه سبزهميدان بوبه دونيا زنده ننستي نه شيخه نه شايه خو آسمان ستاره خو سفره ره نان بونفس دئي آ هوا ره نفس نفس گفتي گيلان حافظ جان همت جوانان بوچره گي ميرزايه خان، خان اونا كوچيكا كونهاوني كي رعيت خونا بوخورد و بو خان بوورق ورق تره ديهه تاريخا جا ايشتاو گيلان مشتگي الآن مي خانه آبدان بوبه خون بينيشته غروبدم ايتا زمستان روز گيلان خلق ستاره مي كاس چومان بو چره گولاز نوكونه شاعران جا شيون تي وصف حال ره وقتي قلم بفرمان بو.....................................................کافر راسته رو به قبله دوعا درمان چی کونه؟
بتمرگ و بعله قوربان چی کونه؟کو واسی دکلایه, درّه پورابه
فیلا چمچه مره آب دان چی کونه؟آه ناره به ناله سودا بوکونه
ویشتایی بمرده دندان چی کونه؟حلا خو هرچی بتر حرف حیساب
نوشت لنگا کوتا دامان چی کونه؟کبچی لبچِه دینه گِه آق قزنا باخ
که خدا مردی اَ سامان چی کونه؟موشت به پیشانی و دس به سفره یه
شکم گوشنه جا ایمان چی کونه؟یکشی یا صدتا جیگاه توشکه زنه
خاش والیس خانه مهمان چی کونه؟آهویا گِه بدو … تازی یه گه: بتاز
جوجو وَروَر بایه میدان چی کونه؟خودا خطّم نخانه کار نداری
فارِسه تازه به دوران چی کونه؟بدا می در جِکا آجور دیچینید
واکوده کوره ره چشمان چی کونه؟عزبی بختره پِئره بدا زن
خانه سر دامادِ فرمان چی کونه؟وامرازِه معرکه گیری اَمه رِه
سَرَ پیری گاز فوروشاَن چی کونه؟خاک بسر میدانا بی مردی بوکوشت
پوشت خیمه میره افغان چی کونه؟بی خودی شوئن دره آسمان میداد
کافر راسته موسلمان چی کونه؟ (شعر از: شیون فومنی)...............................................................اگه روراس بیبی دونیا تی جایه
تیره کیشمیش نخود موشکیل گوشایه
تی سر دوشمندِ سایه جیر نیبه سبز
بکفته دارِ گول لانتی کولایه (شعر از شیون فومنی).............................................................می دستَ گیل واجه تی دَس تمیزهمی دیل ناجه داره تی نیزه تیزهمی زای گرده بیجارا پابرهنهتی زای جدول نویسه پوشت میزه(شعر از: شیون فومنی).................................................................پهلوان
پهلوان نیه او کس کی سرد آهین چومانه
یکشی سنّاره خو نعش سرا ماشین دووانه
سنگین سنگانه لبله کونه خو سینه زنه
لخت و سخت بازار روزانه آیه زنجیر اورسنه
پهلوان منم کی جان بی نفس دال به دال کارا درم
پهلوان منم کی نانه گرماگرم می مرا خانه برم
پهلوان نیه او کس کی مجمه پاره کونه
یا علی گوفتنه امرا خوره بازار واکونه
پیچ خوره میدانه دوران فاگیره
مردم روزیه ناحق جا گیره
پهلوان منم کی جان بی نفس دال به دال کارا درم
پهلوان منم کی نانه گرماگرم می مرا خانه برم
پهلوانی مره وابرازه فقط
تک و دوبه عرصه میدانه مره
وقتی خسته شمه خانه فارسم
زن و زاکه خنده دورانه مره
پهلوان منم کی جان بی نفس دال به دال کارا درمپهلوان منم کی نانه گرماگرم می مرا خانه برم (شعر از: شیون فومنی) .............................................................................آقادار
ﻋﯿﺪ ﺩﻡ ﺑﻮ ﺧﻮﻧﮑﯽ ﺩﺍﺷﺘﯽ ﻫﻮﺍ
ﺑﻨﺎﺑﻮ ﻏﻮﻧﭽﯽ ﺧﻮ ﺳﺮ ﺳﺮﺧﻪ ﮐﻮﻻ
ﺧﺎﻟﯽ ﻭﺍﺷﺎﻥ ﺑﺰﺑﻮﺩ ﺩﺷﺘﻪ ﺟﻪ ﺳﺮ
ﺣﺞ ﺣﺠﻦ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻣﻮﺑﯿﺪ ﺟﻪ ﺳﻔﺮ
ﮐﺎﺱآﻗﺎ ﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﻫﮑﺪﻩ ﺑﻮ
ﺩﻫﮑﺪﻩ ﭘﺎﮎ ﺩﻩ ﺍﻭﻧﻪ ﺭﻩ ﻏﻤﮑﺪﻩ ﺑﻮ
ﺍﯾﺘﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﻮﻗﭽﻪ ﺑﻪ ﺧﻮ ﺗﮏ ﺑﺰﻩ ﭘﺲ
ﭘﺎﭘﺮﻭﺳﻪ ﺑﻪ ﺧﻮ ﻣﻮﺷﺘﻪ ﺑﺰﻩ ﭘﺲ
ﯾﻮﺭﻏﻪ ﺍﺳﺒﻪ ﺧﻮﺷﯿﻨﻪ ﺯﯾﻦ ﺑﻮﮐﻮﺩﻩ
ﺧﻮ ﺩﺳﻨﺠﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺟﯿﻦ ﺩﻭﮐﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻪ ﺷﻬﺮ ﺩﻟﯽ ﻭﺍ ﺑﻮﮐﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻭ ﻭ ﻭﺍﺭﯼ ﺧﻮﺭﻩ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﻮﮐﻮﻧﻪ
ﺑﺪﺍ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺭﻩ ﺍﯾﺴﭙﻨﺪﺍﻧﻪ ﺩﻭﺩ
ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﺗﺎ ﮐﻮﺭﻩ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺣﺴﻮﺩ
ﭼﻨﺘﺎ ﻣﺎﭼﯽ ﺑﺪﺍ ﻗﻮﺭﺍﻧﻪ ﺑﺰﯾﻦ
ﺭﺍﺩﮐﻔﺘﻪ ﺑﻮﺷﻮ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮﺭﯾﻦ
ﺭﺍﻩ ﻣﯿﺎﻥ ﻭﺍﺯﻭ ﻭﻟﻨﮕﯽ ﺗﺎﻭﺍﺩﺍ
ﺁﺏ ﻣﻦ ﻫﻔﺪﺍﻧﻪ ﺳﻨﮕﯽ ﺗﺎﻭﺍﺩﻫﻪ
ﺗﺎ ﺑﺪﻩ ﺳﯿﺰﺩﻩ ﯼ ﺧﻮ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺪﺭ
ﺩَﻭَﺭَﺳﺘﻪ ﺩِ ﻫﻤﻪ ﭘﻮﺭﺩﺍﻧﻪ ﺳﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺟﻪ ﺍﻓﻖ ﺳﺮ ﺑﺰﻩ ﺑﻮ
ﺟﻪ ﺧﻮ ﻻﻧﻪ چیچینی ﭘﺮ ﺑﺰﻩ ﺑﻮ
ﯾﻮﺭﻏﻪ ﺍﺳﺐ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺱآﻗﺎ
ﺍﯾﭙﭽﻪ ﻧﯿﺸﺘﯽ ﺧﻮﺭﻩ ﺍﯾﭙﭽﻪ ﺷﻮﯾﯽ ﺭﺍﻩ
ﻫﺘﻮ ﮐﯽ ﺫﻭﻕ ﻣﺮﺍ ﺷﻮﻧﺪﻩ ﺑﻮ ﺭﺍﻩ
ﺟﺎﺩﻩﯼ ﺧﺎﮐﯿﻪ ﻧﻢ ﻧﻢ ﺯﯾﯽ ﭘﺎ
ﺑﯿﺪﻩ ﺧﻮ ﺭﻩ ﺳﺮﻩ ﺟﺎ ﺩﺭﻩ ﺗﻨﮓ
ﺍﯾﺪﺍﻧﻪ ﺳﺒﺰ ﮐﻮﻧﻮﺱ ﺩﺍﺭﻩ ﻗﺸﻨﮓ
ﺧﻮ ﻣﺮﺍ ﺑﺴﺎ ﺑﻮﮔﻮﻓﺘﻪ ﮐﺎﺱ آﻗﺎ
ﺟﻪ ﺍ ﺩﺍﺭ ﺷﺎ ﭼﺎﮐﻮﺩﻥ ﺻﺪﺗﺎ ﻋﺼﺎ
ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺭﻭﺯﯼ ﺭﻩ ﺑﺴﺘﻪ ﺍ ﺩﺭﺧﺖ
ﺁﺁﺥ، ﻋﺼﺎ ﺭﻩ ﺑﭽﮑﺴﺘﻪ ﺍَ ﺩﺭﺧﺖ
ﺟﻪ ﺧﻮ ﺟﺎ ﯾﮑﻮ ﺟﻪ ﺷﺎﺩﯼ ﺑﭙﺮﺳﺖ
ﺳﺮﺥ ﺗﯿﮑﻪ ﻣﺮﻩ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﻩ ﺩﻭﺳﺖ
ﺗﺎ ﻭﺍﮔﺮﺩﻩ ﺍﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﻩ ﻧﺸﻪ
ﮐﺎﺱ ﺍﻗﺎ ﺁﺭﺯﻭ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﻧﺸﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺭﺍﯼ ﺳﻔﺮﻩ ﺍﺯ ﺳﺮﻩ ﮔﯿﻔﺖ
ﻫﯽ ﺑﻮﮐﻮﺩ ﺍﺳﺒﻪ ﺟﻪ ﺷﺎﺩﯼ ﭘﺮﻩ ﮔﯿﻔﺖ
ﺩﻭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﺟﻪ ﺍَ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺑﻮﮔﻮﺫﺷﺖ
ﺍﺑﺮ ﻭﺍﺭﺵ ﺑﺰﻩ، ﺳﺮﺳﺒﺰﺑﻮ ﺩﺷﺖ
ﺗﺎ ﺍﯾﺘﺎ ﻣﻮﻟﻼ ﺟﻪ ﺍﻭ ﺭﺍﻩ ﺩﻭﺭﺳﺖ
ﺳﺮﺥ ﺗﯿﮑﻪ ﺑﯿﺪﻩ ﺍﺯ ﺟﺎ ﺑﭙﺮﺳﺖ
ﺧﻮ ﺩﯾﻠﻪ ﺍﻣﺮﺍ ﺑﻮﮔﻮﻓﺘﻪ ﮐﯽ ﺍ ﺩﺍﺭ
ﺍﯾﺴﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﯾﺘﺎ ﻧﻀﺮﯼ ﺁﻗﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺷﻮ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻣﯿﺎﻥ ﺟﺎﺭ ﺑﺰﻩ
ﮔﺐ ﺟﯽ ﺍﻭ ﻧﻀﺮﯼ ﮐﻮﻧﻮﺱ ﺩﺍﺭ ﺑﺰﻩ
ﻫﺮ ﮐﯽ ﺭﻭ ﮐﯽ ﺑﯿﻨﯿﺸﺘﻪ ﺑﺰﻩ ﮔﺐ
ﻫﺮﺗﺎ ﻣﯿﻨﺒﺮ ﮐﯽ ﺑﯿﻨﯿﺸﺘﻪ ﺑﺰﻩ ﮔﺐ
ﻣﺮﺩﻣﻪ ﺻﺎﻑ ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺧﺎﻣﻪ ﮐﻮﺩﻩ
ﮔﺐ ﺍﻣﺮﺍ ﺍﻭﺷﺎﻧﻪ ﺍﺭﻣﻪ ﮐﻮﺩﻩ
ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻓﺎﺭﺳﻪ ﺁﺧﺮﻩ ﺳﺮ
ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﻧﻀﺮﯼ ﺑﻮﺑﻮﺭﺩﯾﺪ ﺍﻭﻧﻪ ﻭﺭ
ﻫﺮﮐﯽ ﭼﻮﻡ ﮐﻮﺭ ﺑﻮ ﺍﻭﻧﻪ ﻭﻟﮕﻪ ﭼﻪ ﺍﯼ
ﻋﯿﻨﻪ ﺳﻮﺭﻣﻪ ﺧﻮ ﺩﻭﺗﺎ ﭼﻮﻣﻪ ﺯﯾﯿﻪ
ﻫﻪ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﺑﺰﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﮐﺎﺱ ﺍﻗﺎ
ﺑﺎﻣﻮ ﺑﺎ ﺩﺑﺪﺑﻪ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻗﺒﺎ
ﻋﯿﻨﻪ ﺁﻫﻮﯼ ﺟﺪﺍ ﺑﻮﺳﺘﻪ جی دشتﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺳﺒﺰ ﮐﻮﻧﻮﺱ ﺩﺍﺭﻩ ﺑﮕﺸﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭﺩﻩ ﺧﻮ ﮐﻮﻧﻮﺱ ﺩﺍﺭﻩ ﺑﯿﺠﯿﺮ
ﮐﺮ ﺭﻭﻑ ﺧﻮﻣﻪ ﺑﻨﺎﺑﻮ ﺍﻭﻧﻪ ﺟﯿﺮ
ﺧﻠﻮﺗﯽ ﻣﺮﺩﻣﻪ ﺩﻩ ﺗﺎ ﻧﯿﺪﯾﻨﻪ
ﺩﺍﺱ ﺍﻭﺳﺎﺩ ﺗﺎ ﻭﻧﻪ ﺧﺎﻟﻪ ﻭﻭﯾﻨﻪ
ﺍﺯ ﻗﻀﺎ ﻣﻮﻟﻼ ﺟﯽ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭﺳﺖ
ﮐﺎﺱ ﺍﻗﺎﯾﻪ ﺑﯿﺪﻩ ﺍﺯ ﺟﺎ ﺑﭙﺮﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺑﺰﻩ ﻫﺎﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﯼ، ﻣﮕﻪ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪﺍﯼ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺍ ﻏﺎﻓﻞ ﻭ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪﺍﯼ ﺗﻮ
ﺗﺎ ﻫﺴﺎ ﻧﻀﺮﯼ ﺩﺭﺧﺘﺎ ﮐﯽ ﻭﻭﻩ؟
ﻧﯿﺪﯾﻨﯽ ﺧﻮﻥ ﺟﯽ ﺍﻭﻧﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻓﯽﻭﻩ
ﮐﺎﺱ ﺍﻗﺎ ﺧﺎﻟﻪ ﻓﻮﮐﻮﺩ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻮﮔﻔﺖ
ﺧﻮﺭﻩ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻟﻮﺳﻪ ﮐﻮﺩ، ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻮﮔﻔﺖ
ﺟﺎﻥ ﻣﻮﻟﻼ ﮐﯽ ﻫﻮﺍﯼ ﺩﯾﻨﻪ ﭘﺲ
ﺩﻭﺏ ﺯﻧﻪ ﺷﻪ ﺟﻪ ﺍﻭﯾﻪ ﺑﯽ ﺩﻡ ﻭ ﺳﺲ
ﺷﻪ ﺧﻮ آﺑﺎﺩﯼ ﻣﯿﺎﻥ ﻫﯽ ﺯﻧﻪ ﺟﺎﺭ
ﺩﻭﺧﺎﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺎﻣﻪ ﺧﻮ ﮐﻨﺎﺭ
ﮐﯽ ﺑﺎﯾﯿﺪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍ ﺑﻮﺳﺪﻩ ﮐﺎﺱ آﻗﺎ
ﻓﺎﺭﺳﯿﺪ ﮐﺎﻓﺮﺍ ﺑﻮﺳﺪﻩ ﮐﺎﺱ آﻗﺎ
ﺷﯿﻤﯽ ﺍﯾﻤﺎﻧﻪ ﺳﺮﻩ ﺗﯿﺸﻪ ﺑﺰﻩ
ﺁﻗﺎﺩﺍﺭﻩ ﯾﻬﻮ ﺍﺯ ﺭﯾﺸﻪ ﺑﺰﻩ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﺍ ﮔﺒﻪ ﺍﯾﺸﻨﺎﻭﯾﺪﯼ
ﺧﻮﺷﺎﻧﻪ ﻣﻮﻟﻼﯾﻪ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﺩﯾﻨﯿﺪﯼ
ﺩﻭﺗﺎ ﺩﺳﺘﯽ ﺑﺰﻩ ﻫﺮﮐﯽ ﺑﻪ ﺧﻮ ﺳﺮ
ﺍﯾﺪﺍﻧﻪ ﺩﺍﺳﻪ ﺍﻭﺳﺎﺩ، ﺍﻭﯾﺘﺎ ﺗﺒﺮ
ﺭﺍﻩ ﺩﮐﻔﺘﯿﺪ ﻫﻤﮕﯽ ﺗﺎ ﺁﻗﺎﺩﺍﺭ
ﮐﺎﺱ ﺍﻗﺎﯾﻪ ﺑﯿﺪﻩﺍﯾﺪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﻓﻮﺧﻮﻓﺘﯿﺪ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﮐﺎﺱ ﺍﻗﺎ ﺟﺎﻧﻪ ﻓﻮﮐﻮﻓﺘﯿﺪ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﺍﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺫﺭﻩ ﻫﯿﺰﺍﺭ ﺗﯿﮑﻪ ﮐﻮﺩﯾﺪ
ﺧﻮﺷﺎﻧﻪ ﻏﯿﻀﻪ ﺍﻭﻧﻪ ﺳﺮ ﻓﻮﮔﻮﺩﯾﺪ
ﻫﯿﺸﮑﯽ ﺍَ ﻧﻘﻠﻪ ﻧﺎﻧﺴﺘﯽ ﺗﺎ ﻫﺴﺎ
ﮐﯽ ﺁﻗﺎﺩﺍﺭﻩ ﺟﯿﺮ ﺩﻓﻨﻪ ﮐﺎﺱ ﺁﻗﺎ
ﮐﺎﺱ آﻗﺎﯾﯽ ﮐﯽ ﺍﯾﺘﺎ ﺳﯿﺰﺩﻩ ﺑﺪﺭﻣﺜﻠﻪ ﺳﯿﺰﺩﻩ ﺑﻮﺷﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﻧﯿﺎ ﺑﺪﺭ
ﮐﺎﺱ ﺁﻗﺎﯾﯽ ﮐﯽ ﺍﻭﻧﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﻤﺎﻧﺴﺖ
ﺑﯽ ﻋﺼﺎ ﺧﺎﮐﺎﻧﻪ ﺟﯿﺮ ﺗﺎ ﺑﺘﺎﻧﺴﺖ (شعر از: شیون فومنی)
:: موضوعات مرتبط:
***___ ادبیات ___***،
ادبیات ایران،
شعر،
شاعران و نویسندگان ایران
:: برچسبها:
اشعار گیلکی,
شیون فومنی,
شاعر,
شاعر گیلان
نویسنده : نقی اصغری (فرهاد)
تاریخ : شنبه دوم مرداد ۱۴۰۰
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
