خودکشی‌ها یکی از عوارض روانی است

از بین کسانی که دست به خودکشی می‌زنند آمارگیری نشان داده است که ده درصد آنها مجدداً دست به اینکار می‌زنند.

برای جلوگیری از خودکشی ابتدا باید علل آن، مورد توجه قرار گیرد کسی که اقدام به خودکشی می‌کند ظاهراً علت آن،  نفرت از زندگی و فرار بسوی مرگ یا رهایی از یک گرفتاری است که قدرت و توانایی حل آنرا ندارد.

بیشتر خودکشی‌ها برای رسیدن مقصودی است که با وسایل دیگر نتوانسته‌اند به آن دست یابند البته کسی که دست به خودکشی می‌زند از یک طرف احساس نومیدی می‌کند، آماده کردن  وسایل و ایجاد خرسندی ممکن است او را از خودکشی منصرف سازد ولی انگیزه آن هنوز از بین نرفته[تا اینجا ص ۴۸۶ کتاب] است، در خودکشی همیشه احساس انتقام‌جویی ناشیانه در کار است و کسی که خودش را می‌کشد گر چه میل دارد از زندگی دست بکشد، به حساب خودش دل کسانی را که برای آنها خودکشی کرده می‌سوزاند و غافل از اینکه خودش حاضر نیست که از دیدن رقیب خود و رنج کشیدن او لذت ببرد.

انگیزه خودکشی نیز از دوران کودکی ذخیره شده است کودکی که همیشه مواجه با ناکامی بوده وآنچه را که خواسته است به او نداده یا امکان دسترسی به آنرا نداشته یک نوع حس بدبینی نسبت به دیگران و بیزاری از زندگی در او به وجود می‌آید دیگران را دشمن خود می‌داند و فکر می‌کند که دیگران قسمت او را ربوده‌اند اما در عین حال کسی که دست به خودکشی می‌زند دچار اختلال روانی است و یکی از پسیکونوروزها او را رنج می‌دهد منتها این نوروزها به قدری نامحسوس است که احساس نمی‌شود.

پزشکی بیان می‌کرد که کودکی را نزد من آوردند که ۱۲ بار قصد خودکشی کرده بود و در هر ۱۲ بار او را نجات دادند در زندگی او بنای جستجو را گذاشتم و معلوم شد برادر زودرسی داشته که در تمام عوامل زندگی از او جلو بوده و حس حسادت این کودک را وادار به خودکشی می‌کرد.
با این حال دانستم که اقدام به خودکشی او انگیزه دیگر داشته و در مطالعات بعدی به نظرم رسید که یک پای او می‌لنگد. این عیب و نقص جزیی در او تولید بعضی واکنش‌ها نموده و اعصابش را ناراحت کرده بود.

خودکشی رجال و مشاهیر بر اثر حسادت و رقابت است با این حال در دوران کودکی مواجه با ناکامیهای زیاد بوده و در ضمیر ناخودآگاه خود آن را نگاهداشته‌اند.}1

ارجاعات:

1ـ کتاب: انگیزه های روانی(اصول روانشناسی)/ ژان پل سارتر/ انتشارات فرخی ، تهران/ ص ۴۸۶ و ۴۸۷